ปี 51 [005174] ++++++++++"ฆ่าแมว...ผลกรรมตามสนองถึงลูก "+++++++++

*** กระทู้เก่า ไม่มีรูปอยู่ในคลังรูป ***

กฎแห่งกรรม

เรื่องที่ ๑๙

ผลกรรมตามสนองถึงลูก

จากหนังสือ “โลกทิพย์” ฉบับเดือน ธันวาคม ๒๕๔๖

***********************

กรรมใดใครก่อกรรมนั้นย่อมสนอง พระพุทธเจ้าสอนคนให้เป็นคนดี ให้ละเว้นความชั่วและกรรมชั่วทั้งหลาย โดยให้กระทำแต่ความดีและกรรมดี ไม่ให้เบียดเบียนสัตว์โลกและเพื่อนมนุษย์ ไม่ให้แก่งแย่ง พระพุทธเจ้าสอนให้คนเป็นคนดี รู้จักปรับปรุงตน ทั้งกาย วาจา ใจ ให้อยู่ในกรอบอยู่เสมอ และหมั่นทำบุญ ทำทาน มีเมตตาต่อสรรพสัตว์โลกด้วยกัน ถ้าคนเราขาดคุณธรรม และความเมตตาต่อสัตว์ก็จะหาความสุขความเจริญไม่ได้ ดังเรื่องที่จะนำมาเล่าสู่ผู้อ่านฟัง ดังต่อไปนี้

เรื่องมีอยู่ว่า ที่หมู่บ้านของผมมีลุงคนหนึ่งชื่อว่า ลุงแก้ว แกมีอาชีพจับปลาขาย ลุงแก้วเป็นคนที่ไม่ค่อยเชื่อเรื่องเวรกรรมเท่าไหร่ และตอนนี้แกมีอายุ ๖๐ ปีแล้ว ตอนเป็นหนุ่ม ๆ แกขยันทำมาหากิน แต่จะเสียอยู่อย่างหนึ่งคือ เห็นแมวไม่ได้ เห็นเป็นต้องไล่ฆ่า คนแก่แถวบ้านก็บอกกับลุงแก้วว่า ฆ่าแมวมันเป็นบาปหนักบาปหนา แต่แกก็ไม่สนใจ เพราะแค้นแมวมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว เพราะแมวชอบไปขโมยปลาที่แกตากแห้งไว้ขาย ถ้าแกจับแมวได้ ก็จะฆ่าแมวอย่างโหดร้ายมาก คือ แกจะจับแมวมาตัดขาทั้ง ๔ ข้างออก แล้วปล่อยให้มันทรมาน เพื่อที่จะได้สาสมแก่ใจของแก ที่แมวแอบมาขโมยปลาอยู่บ่อย ๆ และก็ปล่อยให้แมวทรมานจนตายในที่สุด หลังจากนั้นก็จะนำแมวมาทำเป็นอาหาร คนแถวบ้านผมไม่มีใครกินเนื้อแมว เห็นจะมีแต่ลุงแก้วนี่แหละ ชาวบ้านต่างพากันตั้งฉายาลุงแก้วว่า แก้วผีปอบ แต่แกก็ทำเป็นไม่สนใจ



พออายุได้ ๓๐ ปี แกก็ได้แต่งงานกับ ป้าสำลี อยู่กินกันได้ ๓ ปี ป้าสำลีก็ตั้งท้อง ตอนที่ป้าสำลีท้อง แกก็ชอบกินเนื้อแมวเหมือนกัน ลุงแก้วก็จะหาจับแมวมาฆ่า และนำมาเป็นอาหารให้ป้าสำลีกินทุกวัน จนแมว แถว ๆ หมู่บ้านผมแทบจะไม่มี บางทีแกจะไปหาซื้อแมวตามหมู่บ้านต่าง ๆ มาขังไว้ เพื่อทำเป็นอาหารให้เมียแกกิน บ้านของลุงแก้วเขากินเนื้อแมวทั้งผัวทั้งเมีย นาน ๆ เข้าแมวก็เริ่มจะหายาก ลุงแก้วเลยไปจับแมวที่วัดไปฆ่าเป็นอาหาร

แม่เล่าให้ผมฟังอีกว่า ลุงแก้วแกเคยมาขโมยแมวที่บ้านของแม่ เพราะตอนกลางวันแม่กับพ่อไม่ได้อยู่บ้าน จะออกไปทำไร่ทุกวัน พอแม่กลับมาถึงบ้านก็ไม่พบแมว เรียกหากินข้าวก็ไม่มี เพราะตามธรรมดาแล้ว พอแม่กลับมาถึงบ้าน แมวตัวนี้มันก็เข้ามาทักทายแม่ ตามประสาของแมวอยู่เป็นประจำ พอมาวันนี้แม่ผมหาแมวไม่เจอ จึงนึกสงสัยว่า ต้องเป็นลุงแก้วแน่ ๆ เลยที่มาขโมยแมวไป เพราะแกกินแมว พอไปถึงบ้านของลุงแก้ว ก็ได้ยินเสียงแมวร้องด้วยความเจ็บปวดออกมาจากหลังบ้าน แม่จึงรีบวิ่งไปดู ก็พบ ลุงแก้วกำลังใช้มีด ตัดขาหลังทั้งสองข้างของแมวอยู่พอดีเลย พอแม่เห็นเข้า จึงตะโกนบอกให้หยุด ลุงแก้วแกก็หยุด แต่ช้าไป เพราะลุงแก้วได้ตัดขาหลังของแมวไปเสียแล้ว

แม่ก็รีบเข้าไปเอาร่างของแมว ที่ดิ้นทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวด เลือดไหลออกมาจากขาเป็นจำนวนมาก แม่จึงเอามือบีบห้ามเลือดไว้ และก็ด่าลุงแก้วต่าง ๆ นานา ลุงแก้วบอกว่าไม่ได้ขโมยมา แต่แมวมันมาขโมยปลาของลุง ลุงจึงจับมันเพื่อที่จะสั่งสอนมันเท่านั้นเอง แม่ผมโกรธมากจนไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว จึงได้นำเอาแมวกลับมาที่บ้านเพื่อที่จะรักษาบาดแผลให้มัน แต่แล้วแมวทนเจ็บไม่ไหว จึงสิ้นใจตาย แม่เสียใจมากถึงกับนั่งร้องไห้ และได้สาปแช่งลุงแก้วต่าง ๆ นานา

และแล้วอยู่มาไม่นาน เรื่องที่ทุกคนในหมู่บ้านไม่เคยคิด และไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น ทำให้คนในหมู่บ้านต้องตกตะลึงและโจษจันกันไปทั้งหมู่บ้าน เมื่อเมียลุงแก้วได้คลอดลูกออกมา ไม่มีแขนและขาอย่างละข้าง ลุงแก้วและเมียรู้สึกเสียใจมากที่ลูกเกิดมามีแขนและขาข้างเดียว ต่างคนต่างพากันพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า คงเป็นเพราะเวรกรรมที่ลุงแก้วทำกับแมว นั่นเอง แต่ลุงแก้วกับป้าสำลีก็เลี้ยงลูกคนนี้จนโต ปัจจุบันนี้ยังมีชีวิตอยู่ ผมเห็นแล้วก็อดนึกสงสารลูกของแกไม่ได้ ที่ต้องมาพิการตั้งแต่เกิด ลุงแก้วแกทำบาปแท้ ๆ แต่กลับต้องมาตอบสนองที่ลูกแทน

เรื่องนี้ทำให้ผมไม่กล้าฆ่าสัตว์ ไม่ว่าจะเป็นสัตว์อะไรก็ช่าง ผมกลัวมาก กลัวว่าจะเป็นแบบลูกของลุงแก้ว ปัจจุบันนี้ลูกของแกอายุได้ ๒๖ ปี รุ่นเดียวกับลูกชายของป้าผม นี่คือเรื่องที่นำมาเล่าสู่ท่านผู้อ่านฟัง เพื่อเป็นคติเตือนใจให้กระทำแต่ความดีไม่ให้เบียดเบียนสัตว์


หมายเหตุ พิมพ์เรื่องราวเพื่อเผยแพร่ในเวปไซด์ โดย คุณ Lilly ขออนุโมทนา




ชื่อเจ้าของกระทู้ : ฝน
วันเวลาที่เขียน : 1/11/2550 , 23:03:53
ข้อมูลกระทู้ : อ่าน, ตอบ [7880, 11]