สวัสดีคับพี่น้องแมวทุกตัว ผมชื่อ ทองม้วน ผมมาอยู่กับแม่ตั้งแต่ผมอายุครึ่งขวบคับ ผมโดนแม่คนเก่าทิ้งมา แม่ผมเลยเก็บผมมาเลี้ยงคับ ตอนนั้นแม่บอกว่า ผมหน้าตาดี สีสวย แต่รูปร่างผอมบักโกรก แถมผมผมขี้กลัวมากเลย ไม่กล้าเข้าใกล้คน ช่วงแรกแม่ให้ผมกินข้าวนอกบ้านคับ แต่ผมก็ไม่ยอมให้แม่จับเลย แม้แต่เข้าใกล้ก็ยังไม่ได้ แม่อดทนเลี้ยงผมไกลๆมาเกือบเดือน กว่าจะจับตัวผมเข้าบ้านได้
ตอนอยู่บ้านแม่ใหม่ๆ ผมได้นอนในตะกร้าที่วางไว้ลานบ้าน มีผ้าปูกะผ้าห่มด้วยนะ ผมดีใจมากเลยที่มีที่กิน ที่ซุกหัวนอนไม่งั้นผมคงกลายเป็นแมวจรถาวรแน่ๆเลย แต่นอนในลานบ้านไม่นาน ก็มีแมวแก่ซอยข้างๆมาหาเรื่องผมถึงที่เลยคับ ผมต้องวิ่งหนีทุกคืนเลย (ยังสู้ไม่เป็นอ่ะ) แถมบางวันต้องนอนตบยุงอีก แม่เห็นสภาพอันแสนรันทดก็เลยเลื่อนขั้นให้ผมเข้าไปนอนในบ้านคับ อิอิ..ดีใจจัง..
อยู่กับแม่ได้ไม่ถึงครึ่งปีผมก็เริ่มซ่าส์ เริ่มมีแฟนคับ อยู่แถวบ้านนี่เอง เธอเป็นแมวจรสามสีหุ่นผอมเพรียว เธอมาขอข้าวแม่กิน ขอที่แม่นอน (แต่ก็อยู่ได้แค่ลานบ้านนั่นแหละ) ผมตามติดเธออยู่พักใหญ่ ไปไหนไปด้วย กะจีบให้ติด เธอก็มีใจให้ผมเหมือนกันนะ แต่โชคร้ายมากเลยคับ ไอ้แมวแก่ตัวนั้นมันก็มาหาเธอเหมือนกัน ผมกับมันเลยระเบิดศึกชิงนางเกือบทุกคืน บ้านไม่กลับ งับกันอยู่ในซอย ได้แผลเหวอะหวะ หนักสุดคือผมใส่หลวงพ่อโกยสุดชีวิตจนอุ้งเท้าหลัง 2 ข้างไปเหยียบเศษแก้วจนได้รับบาดเจ็บ ผลปรากฏว่าเข้าเฝือกทั้ง 2 ขาหลังเป็นเวลา 3 อาทิตย์ นอนแอ๊กอยู่กะบ้าน (ช่วงนั้นตัวขาวจั๊วะน่าเจี๊ยะเลยล่ะ) แม่เครียดมากคับช่วงนั้น ไหนจะรักษาเข้าเฝือก ไหนจะรักษาแผลโดนกัด
แต่ที่ผมเสียเชิงชายมากที่สุดก็คือ คุณแฟนสามสีของผมดันมาฮีทตอนผมเข้าเฝือกอยู่อ่ะ เธอมาหาผมถึงบ้านเลยนะ ผมดีใจมากเพราะมันจะเป็นครั้งแรกของผม แม่ก็เปิดทางให้ด้วย แต่ผมทำไม่ได้อ่ะคร๊าบบบบ....ขามันลื่นคร๊าบบบ...ขึ้นแล้วก็ร่วง....ขึ้นแล้วก็ร่วง....ร่วงจนเธอทำหน้าเหม็นเบื่อไปเลยอ่ะ เฮ้อ!! เธออุตส่าห์ยินยอมพร้อมใจแล้วแท้ๆ ไอ้ทองม้วนมันดันไม่มีน้ำยา นี่ยังไม่เท่าไหร่นะคับ หลังจากนั้น 1 วัน แฟนผมมันหนีตามไอ้แมวแก่ไปเลยอ่ะ....เวรกรรมอะไรของทองม้วนวะเนี่ย ผมคิดว่า เอาวะ...คราวหน้าก็ได้ แต่มันไม่มีคราวหน้าแล้วอ่ะจิคับ ก็แม่ผมดันจับผมไปทำหมัน เบาตัวขึ้นเยอะเลย อิอิ
หลังทำหมันผมซ่าส์น้อยลงเยอะเลย หาหมอน้อยลง ผมรู้สึกดีนะ ไม่ชอบโดนฉีดยาบ่อยๆเหมือนตอนวิ่งสู้ฟัดกะไอ้แมวแก่ แต่ผมก็กรรมเยอะอีกแหละ เมื่อไม่กี่เดือนที่ผ่านมา ผมเป็นฝีเม็ดเท่าลูกมะนาวที่ใต้คาง ต้องไปให้หมอเจาะ หมอเจาะเสร็จพันผ้ากลับบ้าน พอผมฟื้นจากยาสลบ..โอย...พี่น้องคร๊าบ...ผมหายใจบ่ได้ คุณหมอเล่นพันผ้าอย่างกะผมไปผ่าสมองมา แถมรัดคอผมจนหลอดลมแทบจะทะลักแล้วคับ ผมนอนคราง อือ...อือ ตาเหลือก หางตก ลิ้นจุกปากเป็นแมวบ้าหน้าตาอุบาทว์จนถึงเช้าเลยกว่าแม่จะตัดสินใจแกะผ้าพันแผลออกมาพันใหม่ แม่บอก ม้วนมันอึดนะเนี่ย...นอนทนหายใจไม่ออกได้ทั้งคืน ผมคิดในใจ ถ้าแม่ถอดช้ากว่านี้...ผมจะเดินไปผูกคอตายใต้ต้นถั่วงอกให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย เฮ้อ...โชคดี เจ้าทองม้วนมันยังไม่ถึงฆาต
ปัจจุบันผมอายุขวบครึ่งแล้วคับ อยู่กะแม่มา 1ปีเต็ม เป็น 1 ปีที่มีความสุขมากเลยล่ะ ทุกวันนี้ผมได้นอนแอร์ มีเสื้อผ้าใส่ มีชามน้ำ ชามข้าว ห้องน้ำ ของเล่น เป็นของตัวเอง ตอนเช้าผมตื่นประมาณ ตี 5 6 โมง พอฟ้าสว่างผมก็ปลุกแม่ให้ปล่อยผมออกจากบ้านไปเที่ยวคับ แม่จะให้อาหารผม จับผมกินยา (รักษาโรคตับอ่ะคับ...ผมเป็นขั้นต้น ไม่ร้ายแรงคับ) ใส่ปลอกคอแล้วก็ปล่อยผมไปเที่ยว ช่วงนี้แม่เลี้ยงแมวอีกตัวนอกบ้านด้วย ชื่อ ไอ้หน้าหล่อ เป็นแมวมาจากไหนก็ไม่รู้ ทำหมันแล้ว มีปลอกคอติดตัวมาด้วย (สงสัยหลงมา...หรือไม่เจ้าของก็ทิ้งอ่ะ) มาอยู่ได้ 2 เดือนแล้ว ผมล่ะหมั่นไส้มันมากเลย มันแก่กว่าผม 2 ปีครึ่ง (4ปีแล้ว) แต่ขี้อ้อนหยั่งกะเด็ก (น่าไม่อายเล้ย) นอกจากจะขอข้าวแม่กิน ยังออดอ้อนขออาศัยเป็นแมวบ้านอย่างผมด้วย (เคยมีบ้านอยู่ก็เงี้ยแหละ พอโดนทิ้งก็หาบ้านใหม่...เชอะ) แถมแม่ผมและสมาชิกในบ้านยังชอบมันด้วยอ่ะ บอกว่า ไอ้หน้าหล่อเนี่ยขี้อ้อน เจียมตัว น่ารัก ไม่เหมือนไอ้ทองม้วน ชอบกัดชอบข่วน อ้อนใครก็ไม่เป็น ไม่เอาใครเลย เอาแต่ใจตัวเอง
ผมได้ยินแล้วรับไม่ได้อย่างแรง ทำไมไอ้หน้าหล่อต้องใช้มารยาหญิงหลอกล่อแม่และคนที่บ้านด้วยวะ หลังจากนั้นผมก็ปฏิบัติการไล่ตื๊บไอ้หน้าหล่อ ไล่ตื๊บทุกครั้งที่เจอ ไม่ว่าจะเจอลานบ้าน ในบ้าน (บางทีแอบเข้ามา...บางทีแม่เป็นใจให้เข้า) หรือในซอย ไอ้หน้าหล่อมันก็ไม่สู้นะ เอาแต่ปกป้องตัวเองแล้วก็หนี (ไม่หนุกเลย...เฮ้อ) แต่มันก็มาให้ตื๊บทุกวันเลยอ่ะ วันละหลายๆรอบ มันคงถือคติ ด้านได้...อายอด และ ตื้อเท่านั้นที่จะได้บ้าน ผมล่ะเซ็ง ไม่รู้เมื่อไหร่แม่จะใจอ่อนรับมันเข้าบ้าน เสียวจริงๆ ทุกวันนี้มันกินนอนลานบ้าน แอบเข้าบ้านทางหลังคามั่ง ทางหน้าประตูมั่ง อีกหน่อยมันคงกินนอนในบ้าน แย่งเสื้อผมใส่ แย่งเตียงผมนอน โอ้ย....คิดแล้วเวียนหัว...จะเป็นลม
ถ้าไม่นับเรื่องไอ้หน้าหล่อ ชีวิตที่เหลือผมก็ happy ดีคับ แม่ให้ความรักความอบอุ่นผมเต็มที่ ผมซะอีกที่ไม่ค่อยชอบยุ่งกะใคร (คนแปลกหน้าหรือแม้แต่คนข้างบ้านที่เห็นกันทุกวัน ยังไม่มีทางได้ใกล้ผมเลย เป็นโรคขี้กลัวขึ้นสมองอ่ะ) แม่อุ้มผมก็เตะนะ ไม่พอใจผมก็ข่วนจนตอนนี้แม่มีแผลเต็มมือเต็มขาเลย แม่ชอบบ่น เอ็งไม่รักข้าเลยหรือไงวะเนี่ย ทำไมเป็นแมวเกเรชอบทำร้ายแม่จัง ก็ผมเป็นแมวหัวโจกนี่คับ จะให้ผมแสดงความรักโดยการอ้อน ถูไถ หรือวิ่งไปนอนตัก แบบที่ไอ้หน้าหล่อทำน่ะเหรอ ผมทำไม่ได้ ผมทำได้แต่งับ..งับ...แคว่ก..แคว่ก...กระโดดงับ...กระโดดแคว่กเท่านั้นแหละ ผมไม่รู้ว่าแม่จะรับรู้ความรักที่แสดงออกผ่านทางความซาดิสของผมได้ไหม แต่ผมรักแม่และทุกคนในบ้านจริงๆนะครับ
ความรู้ทั่วไปเกี่ยวกับแมว
